Drzewo pozbawione korzeni upada, człowiek też.

Drzewa są po prostu piękne, potrzebują tak niewiele, bo słońca, deszczu… a od nas szacunku.

Dobre drzewo dobrym się owocem okrywa, dobry człek z dobrych czynów poznawany bywa.

Człowiek, który się nie myli, drzewo, które się nie pali – nie istnieją.

Drzewo nie upiera się na siłę, aby trzymać liście, które uschły.

Bo miłość jest jak drzewo: sama z siebie rośnie, głęboko zapuszcza korzenie w całą istotę człowieka i nieraz, na ruinie serca, dalej się zieleni.

Jeden z często rozważanych problemów filozoficznych brzmi: Czy drzewo padające w lesie powoduje hałas, jeśli w pobliżu nie ma nikogo, kto by go usłyszał?

Jakże nudne i monotonne byłyby odgłosy lasu, gdyby prawo do śpiewania miało tylko dziesięć najzdolniejszych ptaków.

Można dojrzewać na wiele sposobów. Jak proste, strzeliste drzewo na środku przestronnego pola albo wygięte, poskręcane, na skraju jakiejś góry.

Przyjemność ma się do szczęścia mniej więcej tak, jak drzewo do ogrodu; nie ma ogrodu bez drzew, ale drzewa, nawet w wielkiej ilości, nie stanowią jeszcze ogrodu.

Każdy nowy poranek to mała młodość. Piękne ujęcie :)

Nie możesz odzyskać dni, którym pozwoliłeś się wymknąć.