Wspomnienia są wyjątkowe, ponieważ nie możemy ich stworzyć od nowa; możemy jedynie pielęgnować to, co już mamy.

Dobra pamięć to taka, która jest wyćwiczona do zapominania o rzeczach trywialnych.

Pamięć jest tym, co zostaje, gdy coś się wydarzy i nie zdąży się całkowicie rozpłynąć.

Wszyscy mamy swoje wehikuły czasu. Niektóre z nich zabierają nas w przeszłość, nazywają się wspomnieniami. Niektóre zabierają nas do przodu, nazywają się marzeniami.

Pamięć jest krawcową, i to kapryśną. Pamięć wodzi igłą w tę i z powrotem, w górę i w dół, tam i tam. Nie wiemy, co będzie dalej, ani co nastąpi po niej. Mamy więc tylko płaty haftu, ale i kawałki gobelinu – szerokie szwy, gdzie igła była zajęta, i wąskie szczeliny, gdzie oddała się pracy.

Pamięć każdego człowieka jest jego prywatną literaturą.

Tak to już jest ze wspomnieniami, że są plastyczne. Nie zawsze zgadzają się z naszymi doświadczeniami.

Nikt nie jest tak ślepy jak ten, co nie chce widzieć.

Nigdy nie marnuj czasu, próbując wytłumaczyć kim jesteś ludziom, którzy postanowili Cię nie zrozumieć.

Wspomnienie trwa wiecznie. Nigdy nie umiera. Prawdziwi przyjaciele zostają razem. I nigdy się nie żegnają.

Jedyną osobą od której bądź dzisiaj lepszy, jesteś Ty z wczoraj.

Oj...zaplątane jest to życie.