W życiu, jak w teatrze: kwiaty dostają dopiero po opuszczeniu sceny.

Tylko kwiaty żyją naprawdę. Liczone przez niego dni żyją tak rozpaczliwie, jakby lepiej rozumieli przemijalność życia niż ludzie.

Kwiaty mają swój własny język. Milczą, ale dużo mówią!

Kwiaty, podobnie jak ludzie, są hojne na dobre i, dając ludziom czułość, kwitną, rozgrzewają serca, jak małe, ciepłe ogniska.

Kwiaty nie mają codziennego życia; zawsze są odświętnie ubrane.

Serca, podobnie jak kwiaty, nie można otworzyć siłą, muszą się otworzyć.

Spójrz sobie w oczy w lustrze każdego dnia. Możesz zignorować ten mały głos wewnątrz siebie, ale twoje odbicie zawsze będzie miało coś do powiedzenia.

Spójrz mi w oczy i usłysz to, czego nie mówię, bo moje oczy mówią głośniej niż mój głos.

Oczy innych są naszymi więzieniami; ich myśli naszymi klatkami.

Wierzysz w to, w co chcą wierzyć twoje oczy!

Pewnego dnia twoje życie stanie ci przed oczami. Upewnij się, że warto je obejrzeć.

Nigdy nie pochylaj głowy. Zawsze trzymaj ją wysoko. Patrz światu prosto w oczy.