Nie ma nic bardziej frustrującego niż chcieć zrozumieć coś, co nie da się zrozumieć.

Nie można zrozumieć drugiego człowieka, jeśli się nie zajrzy w jego serce.

Życie jest krótkie, ale świat jest szeroki.

Bo cokolwiek tracimy (jak ty czy ja), to zawsze nasze ja odnajdujemy w morzu.

Morze nie nagradza tych, którzy są zbyt niespokojni, zbyt chciwi lub zbyt niecierpliwi. Należy leżeć pustym, otwartym, bez wyboru jak plaża – czekając na dar od morza.

Sami czujemy, że to, co robimy, jest tylko kroplą w oceanie. Ale gdyby tej kropli nie było w oceanie, myślę, że ocean byłby mniejszy z powodu tej brakującej kropli.

Morze to nic innego jak biblioteka wszystkich historii.

Morze jest wcieleniem emocji. Kocha, nienawidzi i płacze. Przeciwstawia się wszelkim próbom uchwycenia go słowami i odrzuca wszelkie kajdany. Bez względu na to, co się o nim powie, zawsze jest to, czego nie można.

Morze jest pustynią fal, pustkowiem wody.

Morze nigdy nie było przyjazne człowiekowi. Co najwyżej było wspólnikiem ludzkiego niepokoju.

Morze, gdy raz rzuci swój czar, trzyma człowieka w swojej sieci cudów na zawsze.

Nie ma nic piękniejszego niż sposób, w jaki ocean nie przestaje całować linii brzegowej, niezależnie od tego, ile razy zostanie odesłany.