Motyle nie widzą swoich skrzydeł. Nie widzą, jak naprawdę są piękne, ale wszyscy inni to widzą. Ludzie też tacy są.

W gąsienicy nie ma nic, co mówiłoby ci, że stanie się motylem.

Nie budzisz się i nie stajesz się motylem. Wzrost jest procesem.

Poezja to jak motyl, który wlatuje do duszy i zaczyna nią targać.

Motyle są tak piękne, że wydają się niemal nierealne, tak jak niektóre wiersze.

Wiersz to jak motyl, który zatacza kręgi w powietrzu, by w końcu usiąść na kwiecie.

Motyl przypomina nam o ulotności piękna, a poezja o ulotności życia.

Niech motyle w Twojej duszy będą zawsze wolne.

Motyle to jak żywe kwiaty, a kwiaty jak uśpione motyle.

Wiersz jest jak motyl, który zrywa się z kwiatu i leci w nieznane.

Motylem być to nic nie znaczy, ale motylem latać – to już coś.

Życie jest jak gra w rugby, a ja jestem tylko piłką.