Nikt bowiem nie może uciec przed skutkami tego, co dzieje się pod sklepieniem nieba.

Odwaga prowadzi do nieba, strach prowadzi do piekła.

Próba zrealizowania nieba na ziemi kończy się zawsze wyprodukowaniem piekła.

Przykazania Boże są jak znaki drogowe wiodące do nieba, jak napisy z nazwami umieszczone na rogach ulic, żebyśmy wiedzieli, którędy idziemy.

Wrota niebios i piekieł sąsiadują z sobą i są identyczne.

Wszystkie dni stają się takie same wtedy, kiedy ludzie przestają dostrzegać to wszystko, czym obdarowuje ich los, podczas gdy słońce wędruje po niebie.

Wystarczy promyk nadziei, aby otwarło się niebo.

Chmury nadchodzą i odchodzą, niektóre z nich są czarne, a niektóre białe, niektóre z nich są wielkie, a inne małe.

Ten, kto skacze do nieba, może upaść, to prawda. Ale może też poszybować w górę.

Kwiaty są jak przyjaciele, którzy zawsze są obecni w naszym życiu.

Jeśli stoisz w labiryncie, gdzie nic nie widać, potrzebna ci dłoń której możesz zaufać.

Czasem w życiu logika bywa bezradna.