Dla mnie morze jest jak osoba – jak dziecko, które znam od dawna. Wiem, że to brzmi szalenie, ale kiedy pływam w morzu, rozmawiam z nim. Nigdy nie czuję się samotny, gdy tam jestem.

Musimy uwolnić się od nadziei, że morze kiedykolwiek odpocznie. Musimy nauczyć się żeglować przy silnym wietrze.

Morze jest wszystkim. Pokrywa siedem dziesiątych powierzchni kuli ziemskiej. Jego oddech jest czysty i zdrowy. Jest niezmierzoną pustynią, na której człowiek nigdy nie jest samotny, gdyż ze wszystkich stron czuje tętniące życie.

Głos morza przemawia do duszy. Dotyk morza jest zmysłowy, otula ciało w swoim miękkim, bliskim uścisku.

Trzy wielkie elementarne dźwięki w przyrodzie to szum deszczu, szum wiatru w dżungli i szum oceanu na plaży.

Na morzu życie jest inne. Czas nie płynie z godziny na godzinę, ale z chwili na chwilę. Żyjemy zgodnie z prądami, planujemy zgodnie z pływami i podążamy za słońcem.

Morze to podwodne muzeum, które wciąż czeka na zwiedzających.

Tańcz z falami, ruszaj się z morzem. Niech rytm wody uwolni twoją duszę.

Ryby żyją w morzu, tak jak ludzie na lądzie; wielcy pożerają małych.

Morze to uosobienie emocji. Ono kocha, nienawidzi, płacze. Umyka przed wszelkimi próbami ujęcia go w słowa i odrzuca wszelkie ograniczenia. Nieważne co o nim powiesz, zawsze pozostanie coś, czego wypowiedzieć nie zdołasz.

Tęsknota to echo przeszłości, które rozbrzmiewa w sercu.

Błysk w młodych oczach to najładniejsza ładność na świecie.