Kto chce rządzić ludźmi, nie powinien ich gnać przed sobą, lecz sprawić, by podążali za nim.

Wszyscy ludzie są o tyle piękni, o ile mniej poznani.

Moja babcia zawsze mówiła, że ludziom trzeba pomagać, bo jak sami będziemy potrzebowali pomocy, to ona do nas zawsze przypłynie. Z innego portu, ale przypłynie.

Nieograniczona władza w rękach ograniczonych ludzi zawsze prowadzi do okrucieństwa.

Życie jest jak chmura. (...) Czasem pełne i puszyste, płynące, a czasem ciemne i wściekłe i wypłakujące wypłakujące wypłakujące złość i furię i zemstę i odwet.

Chmury o różnych rozmiarach i kształtach przychodzą i odchodzą, niczym zwykli przechodzący goście.

Przy chmurach nawet kamień wygląda jak brat, na którym można polegać, a one cóż, dalekie i płoche kuzynki.

Nie ma deszczu bez chmury ani sprawy bez przyczyny.

Nadzieje są jak chmury: jedne przechodzą, inne przynoszą deszcz.

Każda chmura ma swą srebrną smugę; nawet najgorsza rzecz ma swą dobrą stronę.

W porównaniu z chmurami życie wydaje się ugruntowane, omal że trwałe i prawie że wieczne.

Kto zbyt wiele oczekuje i żąda, ściąga na siebie ciemne chmury. Sam tworzy sobie złe dni.