Pukam do drzwi kamienia. – To ja, wpuść mnie. – Nie mam drzwi – mówi kamień.

Powoli, w ciągu wielu lat będą odchodzić w zapomnienie, niewidoczne nieistotne jak kamyki na poboczu, aż znikną całkowicie.

Skała nie ugnie się przed wiatrem i tak samo stabilny jest umysł człowieka. Taki człowiek jest jak filar, zawsze można na nim polegać.

Nie zmieniaj serca w twardy głaz, póki jeszcze serce masz.

Cierpienie, gniotąc nas, człowieka zmienia w głaz.

Nie pchaj głazu pod górkę tylko dlatego, że możesz.

Nie schylaj się po kamień, którym cię uderzono. Idź dalej.

Miłość nie stoi w miejscu, nie czeka jak kamień; trzeba ją stworzyć, jak chleb, przez cały czas trzeba ją stwarzać na nowo.

Nie goń za kobietą, tak jak za tramwajem. Przyjedzie następny.

Kobieta jest wielbłądem, który ułatwia mężczyźnie przejście przez pustynię życia.

Kobieta jest jak cień, jeśli ją gonisz, ucieka, jeśli uciekasz, goni cię.

Uśmiechy ładnej niewiasty są łzami portmonetki.