Oj, śliczna to ziemia, to nasze Mazowsze! I czysta tam woda, i powietrze zdrowsze! I lasy roślejsze i dziewki kraśniejsze, I ludzie mocniejsi i niebo jaśniejsze.

Niczym drzewo, które wznosi gałęzie, by oddać cześć niebu, tak WY musicie okazać szacunek temu, co was przewyższa. Jeśli nie zapłacicie daniny, może to spowodować nasze niezadowolenie.

Nad rolę we mgłach całą i nad stare drzewa. Wysoko, aż do nieba wznosi się skowronek. I tę samą co zawsze piosnkę swoją śpiewa.

Wejść na drzewo i patrzeć w niebo. Tak zwyczajnie, tylko że tutaj też wiem, kolejny raz nie mam szans być, kim chcę.

We śnie jesteś moja i pierwsza, we śnie jestem pierwszy dla ciebie. Rozmawiamy o kwiatach i wierszach, psach na ziemi i ptakach na niebie.

Pan Bóg taki rząd postanowił na świecie, żeby nie było równości. Dlatego jest niebo wyżej, ziemia niżej – sosna wielka, a leszczyna mała, a trawa jeszcze mniejsza.

Świecące niebo, złote gwiazdy, góry, morze i migocząca dal, łąki pełne kwiatów, drzewa w rozkwicie – wszystko jest odbiciem boskiej dobroci.

Na łąkach kaczeńce. A na niebie wiatr. A my na wojence. Oglądamy świat.

Kamieni z nieba spada bardzo mało (co skądinąd powinno nas cieszyć) i szansa znalezienia meteorytu jest chyba jeszcze mniejsza, niż szansa wysokiej wygranej na loterii.

Również ludzie o nastawieniu empirycznym, kiedy formułują hipotezy kierujące ich życiem, często popadają w dogmatyzm jak nieomylni papieże.

Och, ludzie ciągle potrzebują rzeczy niezwykłych, cudów, szaleństw. I po co?. Żeby z jeszcze większą gorliwością akceptować swoje zwyczajne życie.

Życie jak przypuszczam, składa się z rozdziałów. Nie da się wrócić do pewnych miejsc, ludzi, czy zdarzeń. Bo kolejne rozdziały zamykają się, zasklepiają.