To że jeśli nie wiesz dokąd iść, sama cię droga poprowadzi.

Nie ma nigdzie pieniędzy, którymi można by Panu Bogu zapłacić za piękno tego świata, za słonce, księżyc, gwiazdy, kwiaty, za każdy dobry uśmiech, za życzliwość, za każde dobre słowo.

Przestrzenią człowiekowi najbliższą jest dom. Wszystkie drogi człowieka przez świat mierzą się odległością od domu.

Ta jedna chwila dziwnego olśnienia. Kiedy ktoś nagle wydaję się bliski. Bliski jak dom, kasztan w parku, łza w pocałunku.

I chodzą ludzie podziwiać szczyty gór i wzdęte fale morza, i szerokie nurty rzek, i przestwór oceanu, i kręgi gwiezdne, a siebie zaniedbują.

Człowiek ma z gruntu inną naturę niż zwierzęta. Zawiera się w niej władza samostanowienia opartego na refleksji i przejawiającego się w tym, że człowiek działając wybiera, co chce uczynić.

Jeśli jest noc, musi być dzień, jeśli łza– uśmiech.

Starajmy się tak postępować i tak żyć, by nikomu w naszej Ojczyźnie nie brakło dachu nad głową i chleba na stole, by nikt nie czuł się samotny, pozostawiony bez opieki.

Nie chodź na miasto, wejdź w siebie, we wnętrzu człowieka mieszka prawda.

Odejdźmy już nie wróćmy, nareszcie samotność będzie sama, miłość bez chęci posiadania. Bóg bez pytań. rozpacz bez reklamacji piękno bez estetyki. niebo białe po burzy po deszczu niebieskie.

Musi być taka ufność, że Bóg prowadzi człowieka, jak dziecko.

Człowiek może stać się dzieckiem własnego myślenia.