Przyjaźń to jakby romans: kiedy mija urok nowości, rzecz przeradza się w coś wygodnego i przewidywalnego, niczym ulubiony sweter, który wyciągniemy z szafy w deszczową niedzielę i od razu jest nam cieplej na sercu.

Na twoją przyjaźń czeka przyjaźń. Biała pokorna kwitnąca poziomka.

Czym sen dla ciała, tym przyjaźń dla ducha – odświeża siły.

Niestety, tak to już bywa na tym przedziwnie przez bogów urządzonym świecie, że prawdziwa bieda zwykle sama nie chadza, parami wędrować lubi albo nawet caluchną gromadą.

To tutaj na ziemi jest jeszcze milczenie, bo się idzie do Niego odchodząc od siebie.

Ojcze mój! Twa łódź Wprost na most płynie .- Maszt uderzy, wróć, Lub wszystko zginie.

Kiedy Bóg drzwi zamyka – to otwiera okno.

Można nawet zabłądzić lecz po drugiej stronie, nasze drogi pocięte schodzą się z powrotem.

Maleńka miłość na co dzień, miłość z dnia powszedniego, może nauczyć wielkiej miłości od ogromnego dzwonu. Czasem może nas czekać i wielka miłość, i wielka próba, ale wielkie drzewo wyrasta z małej pestki.

Miłość trzeba pielęgnować jak dziecko, aby się nie zaziębiła, nie zwariowała, nie wyleciała przez okno jak ptak.

Żeby coś znaleźć, trzeba wiedzieć, czego się szuka.

Pomyśl o dawaniu nie jako obowiązku, ale jako przywileju.