Bądźmy wdzięczni ludziom, którzy czynią nas szczęśliwymi; są oni czarującymi ogrodnikami, którzy sprawiają, że nasze dusze rozkwitają.

Jesień to fragment rzeczywistości tego świata, podzielony na części.

Jest kilka niesamowitych rzeczy, które podziwiam: rozgwieżdżone niebo, wschód słońca i ty. Nadszedł czas, aby się obudzić i świecić tak jasno, jak tylko potrafisz. A ja wierzę, że potrafisz. Dzień dobry!

Wiesz co, kolego?. Życie jest wspaniałe. Siedzenie tutaj, picie kawy i oglądanie wschodu słońca sprawia mi tyle przyjemności. Żałuję tylko jednej małej rzeczy: że nie ma cię tutaj ze mną. Mam nadzieję, że ty też masz wspaniały poranek.

Rośliny istnieją w sobie, owady dzięki sobie, a ludzie – dla siebie.

Jedna róża może być moim ogrodem…. Jeden przyjaciel, moim światem.

Do młodych ludzi przyjaźń przychodzi w glorii wiosny, jako najwspanialszy cud piękna, misterium narodzin. Ale i dla starszych jest ona równie pięknym kwiatem jesieni.

Kwiaty nie zakwitną bez ciepła słońca. Ludzie nie mogą stać się ludźmi bez ciepła przyjaźni.

Przyjaźń jest jak nieśmiertelnik: to blady kwiatek, ale niewiędnący nigdy.

Prawdziwy przyjaciel jest jak czterolistna koniczyna – przynosi szczęście, ale trudno go znaleźć.

Przyjaciele są jak kwiaty pachnące – wymagają regularnej pielęgnacji.

Serce to jeszcze za mało, żeby kochać.