Psy kulawe, Stroją drogi, Diabeł dziewkom Plącze nogi. Ptaki drzewom, Kwiaty czernią Po marzeniach, Trupy biegną. Taki pejzaż, Taki pejzaż.

Nie pytaj czym jest róża ptak ją może opowie zapach zabija myśli twarz lekkim muśnięciem starta kolorze pożądania kolorze płaczących powiek brzemienna kulista słodycz czerwień do wnętrza rozdarta.

Im bardziej wiem, że są wiosny, których nie zobaczę, tym bardziej cenię te, które widzę. Dni, gdy liście bezgłośnie wysuwają się z pąków.

Błogosławione dni młodości. Starość lubi do nich wracać przez mgłę. Starszy wspomina o zmierzchu porannego zegara słonecznego.

Jeśli nie możesz tego wyjaśnić sześciolatkowi, sam tego nie rozumiesz.

Nikt nie może mieć takiego zachodu słońca jak ten, który widzieliśmy tego wieczoru. Tak jak nikt nie może doświadczyć popołudnia deszczu uderzającego o szyby, spokoju śpiącego dziecka, magicznej chwili, gdy fale rozbijają się o skały. Nikt nie może posiadać pięknych rzeczy na tej Ziemi, ale my możemy je poznać i kochać.

Jeśli deszcz psuje nasz piknik, ale ratuje plony rolnika, kim mamy powiedzieć, że nie powinno padać?.

Świat jest pełen magicznych rzeczy, cierpliwie czekających na wyostrzenie naszych zmysłów.

Dobry podróżnik nie ma ustalonych planów i nie zamierza przyjeżdżać.

Kochać drugą osobę to widzieć oblicze Boga.

„Chcę, aby lato było jasne i szczęśliwe! I lepiej być smutnym jesienią, kiedy pada deszcz i nagie drzewa.

A przecież biel najlepiej opisać szarością ptaka kamieniem słoneczniki w grudniu.