I to wszystko psu na budę bez miłości. – ks. Jan Twardowski

Miłość starzeje się natychmiast, tak jak ubranie, które przestaje być nowe, gdy je raz włożymy na siebie. Wystarczy jednak przyprasować zmarszczki i znowu wygląda jak nowe. A potem znowu starzeje się.

Miłość jest najwyższą siłą wszechświata, to ona wprawia w ruch gwiazdy.

W pałacu radzi ci są, bo się nudzą, ale oni z ludźmi nie swego świata żyją tylko z nudów i przez grzeczność, a szczerej dla nich miłości nie mają, bo ich za pośledni rodzaj ludzi nawykli rachować.

Miłość tę przywaliła góra goryczy, rozczarowania i boleści, ale miłość żyła, gotowa zawsze wierzyć i przebaczać bez końca.

Trzeba odbyć długą drogę, aby żyć uczuciami przyjaźni i miłości, aż do najwyższych możliwości.

Miłość kojarzy się bardziej z nieobecnością, niż obecnością ukochanej osoby.

Każde dziecko zasługuje na to, by być kochanym bezwarunkowo, a ja myślałam, że taka była miłość, którą ci oferowałam. Może gdyby taka była, byłoby inaczej.

Miłość jest wtedy piękną, kiedy ma wdzięki motyla; ale gdy po długim letargu obudzi się jak irbis, dziękuję za zabawę!

Miłość to droga. Pokonują ją różne pociągi. Pospieszne, osobowe.

Kobieta godna miłości może upatrywać swoje przeznaczenie w tej pięknej dewizie, którą posiada bluszcz: umiera, jeżeli się nie przywiąże.

Miłość każdej rzeczy jest owocem naszej wiedzy o tej rzeczy i wzrasta wraz z pogłębianiem tej wiedzy.