Nienawidzę kościoła, kocham ludzi, wierzę w Boga.

Miłość napadła na nas tak, jak napada w zaułku wyrastający spod ziemi morderca i poraziła nas oboje od razu. Tak właśnie razi grom, albo nóż bandyty.

Świat jest obciągnięty całunem nocy, skołowany burzą i odmętem zwaśnionych żywiołów; jeżeli kto w nim ocali siebie lub kogoś – to tylko przez miłość.

Kiedy wiosna w liść ustroi drzewa. I otuli je miłości tchnieniem. Wtenczas bóle, które wiatr im śpiewa. One czują liści swoich drżeniem.

Miłość jest to nitka, którą kobieta trzyma za dwa końce i daje nam do rozwinięcia.

Mężczyzna lubi inteligencję w kobiecie, którą kocha, ale niższą od jego własnej. Równa bowiem, lub większa nie pozwoliłaby mu wykonywać oszustwa, którym zwykle zaprawiona jest prawie każda miłość.

W każdej opowieści o miłości pojawiają się dwa ważne dni: dzień spotkania wymarzonej dziewczyny i dzień ślubu.

Miłość, która nie opiera się na przyjaźni jest jak piękny kwiat w wazonie. Budzi zachwyt, ale jego dni są policzone.

Nasza miłość zaczyna się we własnym domu i niemal zawsze kończy się tam, gdzie się zaczęła.

Miłość można używać jako potrawę, przyprawy, lub lekarstwo.

Miłość przenosi góry, wyrzuca (czasem) śmieci, ale nie leczy z alkoholizmu.

Ludzi trzeba szukać nie z latarnią, ale z sercem, bo tylko na miłość otwierają serca.