Czy miłość nasza była autentyczna, czy tak nam się tylko zdawało, czy była czymś więcej niż przelotny cień ptaka szybującego nad łanami zbóż?.

Już tej łąki pośród drzew Nie znajdę tu. Już nie wróci ptaków śpiew Wśród białych chmur. Choćbym szukał cały dzień, Czekał całą noc – Znów nam minął rok…

Między domem a pracą są małe zakamarki szczęścia: ptak, ogród, powitanie sąsiada, uśmiech dziecka, kot wygrzewający się na słońcu.

Wszystkie istnienia jedną przenikniętą przestrzenią: świata wewnętrzną przestrzenią. Ptaków cichy sznur, przelatuje na wskroś. A ja, który pragnę róść, spoglądam na świat, i we mnie rośnie drzewo. Troszczę się, a we mnie trwa dom i byt.

Bez ciebie jestem zgubiony. Pozbawiony duszy, dryfuję bez domu; samotny ptak, który nie ma dokąd odlecieć. Jestem wszystkim i jestem niczym.

Dom to nie bieliźniarka ani ptak w klatce, ale obecność drugiego człowieka, którego kochamy..

Na wysokiej górze zbudujemy dom. Aby wszyscy ludzie odwiedzali go. Posadzimy lipy – czarnoleski świat. Będzie nam w nim śpiewał wolny ptak.

W tym spojrzeniu można się dosłuchać morza, gdy bije o samotne brzegi, a nawet ćwierknięcia ptaka osnutego mgłą lub upartą mżawką.

To rytm Ziemi jest pieśnią morza. To rytm Ziemi jest hukiem lawin. To rytm Ziemi rozbrzmiewa wokół ciebie.

Kiedy mówimy: Amen ptak podrywa się do góry i znika w bezchmurnym niebie.

Coś, przed czym w świecie nic nie uciecze, Co gnie żelazo, przegryza miecze, Pożera ptaki, zwierzęta, ziele, Najtwardszy kamień na mąkę miele, Królów nie szczędzi, rozwala mury, Poniża nawet najwyższe góry.

“Polne kwiaty zbijały kapitał na krótkim lecie…