“Na pociechę jednak pozostały mi te dwa dziwne białe kwiaty – zeschłe już, sczerniałe, zmięte i rozsypujące się w proch; świadczą one, że nawet wtedy, kiedy rozum i siła już znikły, uczucia wdzięczności i tkliwości wzajemnej pozostały w sercu człowieka.

“Trzeba całej zimy, by wiosną wyrosły kwiaty… ale w końcu wyrastają.

“Wszystko przepadło… Wszystkie moje kwiaty, wyrwane za jednym zamachem leżały dookoła rozrzucone i zdeptane.

“Kwiaty i artyści mają podobne dusze.

“Zdaje mi się, że nikt nie potrzebuje kaprysić, gdy ma wkoło siebie takie śliczne kwiatki i tyle cudnych, dzikich roślin, co tu się pną i zwieszają, i takie miłe stworzonka, co sobie budują domki i gniazdka i ćwierkają a śpiewają.”

“I tak jak żem jest ogrodnikiem, ułożyłem te kwiatki tak pięknie, jak piękne było życie, które teraz leżało pod nimi. –

“Znowu chodziłam nocą podczas snu. Kwiaty ruszają się pod kocem.

“… dwie są tylko na ziemi sprawy nieśmiertelne i nie podlegające zepsuciu śmierci: wiekuisty powrót kwiatów na wiosnę i odtworzenie ich powrotu na ziemię w wierszach poetów.

“Chciałam być sama i otoczona kwiatami. Jak na razie wszystko wskazywało na to, że mogę mieć dokładnie to, czego pragnęłam.”

Chodźmy tam gdzie kwiatki pachną nami.

Wiosna w końcu nadejdzie pełna pachnących kwiatów tak samo i szczęście. Spokojnie. Życie stanie się cieplejsze.

Mów to, czego nie mówisz, ale bardzo miło jest otrzymać kwiatek 8 marca od przypadkowego przechodnia ze słowami „Jesteś piękna”.