Niech słowo kocham jeszcze raz z ust twych usłyszę, niech je w sercu wyryję i w myśli zapiszę. Adam Mickiewicz

Świt nas obudził obok siebie przez niedomknięte okiennice jesteśmy teraz dwojgiem ludzi, co mają wspólną tajemnicę.

Wierz mi – są dusze dla siebie stworzone. Niech je w przeciwną los potrąci stronę. One wbrew losom, w tym lub w tamtym świecie. Znajdą, przyciągną i złączą się przecie.

Nigdy już nie poczujemy deszczu. Bowiem nawzajem będziemy sobie schronieniem. Nigdy już nie poczujemy chłodu. Bowiem nawzajem będziemy sobie ciepłem.

Są dwa serca. Ich ciągłe, nieustanne bicie, zdaje się w dwóch jestestwach jedno tworzyć życie.

Ty i ja spośród tysięcy mocno trzymamy się za ręce, niezwykły dzień, doniosła chwila i szept nieśmiały: miły miła. Odtąd już razem zawsze i wszędzie. Tak miało być i tak niech będzie.

I w księżycowym blasku promieni. Rwąc kwiaty marzeń na srebrnej mgle. Uwierzmy, żeśmy sercem złączeni. W pierwszej miłości rozkosznym śnie.

Na wspólną radość, na chleb powszedni, na poranne otarcie oczu w blasku słonecznym, na nieustające sobą zdziwienie, na gniew, krzywdę i przebaczenie wybieram ciebie.

Dziękuję ci za każdy pocałunek, każdą godzinę, każde słowo, za uśmiech twoje, za błękit i księżycową światłość twych oczu i czarność ich przez rozszerzone rozkoszą źrenice.

Nie obiecuję ci wiele, bo tyle to prawie nic. Najwyżej wiosenną zieleń. Najwyżej pogodne dni. Najwyżej uśmiech na twarzy. I dłoń w potrzebie. Nie obiecuję ci wiele, bo tylko po prostu siebie.

Potrzebuję twojej miłości tak bardzo, jak ptak potrzebuje skrzydeł. Szczęśliwych walentynek, kochanie!

Żyję doskonale szczęśliwym życiem, ponieważ twoja miłość nieustannie otacza mnie jak woda wokół wyspy. Szczęśliwych walentynek, moja droga.