Pocałował mnie w nos jak kociaka, podrzucił w powietrze i dał kwiaty. Czego jeszcze potrzebowałem?. Teraz kupuję sobie kwiaty, ale tylko w doniczkach.

“Każdy człowiek jest innym kwiatem w ogrodzie wszechświata. Dlatego emanuje sobie tylko właściwym pięknem.”

Żyję dla muzyki, nie dla dobra sprawy. Słucham Metalliki, czasem Okudżawy. Słucham ćwierku ptaków, szeleszczenia drzewa. Szumienia strumyka.

Tam, dokąd idziemy na pewno jest słońce. Tam ptaki o świcie zaproszą na koncert. Tam niebo pogodnie się schyla nad drogą.

Czyż nie widzicie, jak niebo i ziemia łączą się, aby głosić chwałę Przedwiecznego. Ptaki po lasach chwalą Go na swój sposób. Wszystkie istoty stworzone, znają hołd jaki Mu są winne, a Jemu wiadome jest co one czynią.

Pochłonąć zachody słońca i przestrzeń między drzewami i wodą, i stojące niebo niewiadomego koloru.

Tarzają się ptaki w lipcowym błękicie. Zapachniało wakacjami zapachniało życiem. Przeszły letnie błyskawice pioruny i burze. Diabeł Bogu się spowiada z mym aniołem stróżem.

Życie to drzewo, a my jesteśmy jak ptaki. Mościmy się w konarach na krótki pobyt, żeby potem odejść.

Niech moją armią będą drzewa, skały i ptaki na niebie.

Do czego podobne jest królestwo Boże i z czym mam je porównać? Podobne jest do ziarnka gorczycy, które ktoś wziął i posadził w swoim ogrodzie. Wyrosło i stało się wielkim drzewem, tak że ptaki powietrzne gnieździły się na jego gałęziach.

Lepsze jest, jak sądzę, piękne a pożyteczne zielone drzewo, co się wcale z miejsca nie rusza i na konarach złożyć można swe gniazdo, nie obawiając się, by go liny okrętowe nie zrzuciły.

Lecą ptaki w tkane nieznane. Szumią palmy w puszystym wzorze. Świecą gwiazdy nad Krajdywanem. Toczy pianę wzburzone morze.