Woda - taka cicha, Jak sen. Wiatr - lekuchno wzdycha, Jak sen. Łódka - tak ucieka,

Wpłynąłem na suchego przestwór oceanu, Wóz nurza się w zieloność i jak łódka brodzi; Śród fali.

Panie, pomóż mi, bo Twój ocean jest taki wielki, a moja łódka taka mała.

Tak oto dążymy naprzód, kierując łodzie pod prąd, który nieustannie.

..życie jest jak rzeka. Niektórzy żeglowali na niej powoli, inni szybko, jeszcze inni przewracali się razem z łodzią.

Ogarnął go prosty i jaskrawy żal. Żal za wszystkim, co mija i odpływa. Za wszystkim, co można ujrzeć dopiero z perspektywy, jak łódź oddalającą się na zakręcie rzeki.

Płynąć łodzią albo obok niej, wszystko jedno. Doprawdy, nic nas wówczas nie obchodzi i to właśnie stanowi cały urok.

Tylko łódź, która przetrwa sztorm, dopłynie do przystani.

Żeglarstwo wymaga skradania się, odwagi i poczucia humoru.

Żaglowce po toneły w oceanach. A może umarły wszystkie jednocześnie, łapiąc w rozwinięte żagle swój ostatni wiatr, w basenach portowych i warsztatach całego świata.

Prawdę mówiąc chciałabym was wyswatać. Musisz do nas często zaglądać, Nick, i ja was jakoś no, jakoś was skojarzę. Wiesz, niechcący zamknę was razem w szafie, wypchnę w łodzi na pełne morze, albo coś w tym rodzaju.

Mówisz, że jestem jak kwiat najpiękniejszy - jeszcze nie odkryty... Mówisz, że jestem Twoim prywatnym Księżycem... Lecz nawet najcudowniejsze kwiaty usychają, A Księzyc, może okazać sie tylko dziurą w niebie.