Kiedyś ktoś na końcu nie zapyta cię,ile razy płakałeś, tylko jak przeżyłeś swoje życie.

Wspominają drogie imiona, zasłaniają lampki przed wiatrem, dla tych bliskich wieńce zielone i bukiety jesienne pełne kwiatów.

Na cmentarzu płomyki złote i groby w chryzantemach. Ludzie przyszli tu z myślą o tych, których już nie ma.

Na siwych puklach układa się babie lato, na grobach lampy migocą umarłym duszom, już niedługo, niedługo czekać nam na to, już i nasze dusze ku tym lampom wkrótce wyruszą.

Lubię groby i cmentarze, ale nie podczas pogrzebów.

Ludzie odwiedzają cmentarze, by się przyzwyczaić do tego, co ich wkrótce czeka. Niektórych jednak sprowadza tu coś zupełnie innego.

Radość życia to określenie, które na cmentarzu powinno brzmieć jak ironia.

Na cmentarzach jest spokojnie. Tak jest zawsze, niezależnie od czasów.

Ja nic nie mówię, tylko słucham. Chodzę w tę i z powrotem, jak po żywym cmentarzysku i czuję się jak ni żywy, ni umarły. Jak żywy, ale bez życia. Albo jak umarły, ale bez śmierci.

Każdy, przemieniając się, odczuwa smutek i niepokój. Wszystko w nim staje się zbędne. Każdy, przemieniając się, jest jak pełen żalu cmentarz.

Cmentarz to najfajniejsze miejsce w mieście. Ludzie umierają by się tu dostać.

To wszystko jest przecież dowodem na to, że czas nigdy się nie zatrzymuje. Goni do przodu i dlatego że to robi, na cmentarzach są wciąż świeże kwiaty i świeże łzy.