Czasami trzeba pobujać w obłokach, żeby później mocno stąpać po ziemi. Pierwszego nie należy sobie odmawiać, a drugiego wymaga od nas życie.

Za to pełno w niej deszczu i gradowych chmur. Pełno sprzeczności. Huragany targają myśli robiąc wszędzie bałagan.

Nie oglądaj się za siebie, odrzuć myśli swe ponure, które niszczą dobroć ludzką, które niosą czarną chmurę. Podnieś głowę mocno w górę, przyjmij nowe i pamiętaj w tolerancji i w pokorze jest potęgą.

Całować wiatr, lub gonić go po górach, śnić marzenia i skakać po różowych chmurach.

Czasem dobrze jest pobujać na obłokach gdzieś pod niebem. Usiąść sobie po cichutku na tej chmurce numer siedem.

Ktoś podarował mi deszczową chmurę. Chcę wycisnąć z niej jeszcze jakiś promień nadziei - może zaplątał się w niej, jak nić babiego lata w cukrowej wacie. Wciąż delikatnie go szukam.

Ocean zapewnia wyżywienie i utrzymanie miliardom ludzi na Ziemi. Dlatego ważne jest, aby czerpać z jego zasobów rozsądnie.

Wszystkie morza i rzeki. Płyną w tą samą dal. Jakby cały świat był kaleki. I jedną stronę tylko miał.

Często rozbitek na morzu, gdy widzi brzeg nadal trzyma się dryfującej kłody, zamiast płynąć do brzegu siłą swych ramion – jakby nie chciał utracić czegoś, stałego, a przecież, to ten brzeg jest stałym lądem.

Do Pana należy ziemia i to, co ją napełnia, świat i jego mieszkańcy. Albowiem On go na morzach osadził i utwierdził ponad rzekami. Ps 24:1–2

Jestem jak kropla rosy, pochłonięta w głębię bezdennego oceanu miłosierdzia Boga. S. Faustyna Kowalska

Człowiek ma w sobie milczenie morza, zgiełk ziemi i muzykę powietrza. Rabindranath Tagore