Jeśli kiedyś zrozumiesz, że jesteś niebem, a nie chmurami, osiągniesz wieczny spokój.

Zawsze będziemy pamiętali, że chociaż niebo jest zachmurzone, to gwiazdy nie zniknęły. Cały czas tam są i świecą jasno, jeśli nawet ich nie widzimy.

Ja nie bujam w chmurach, chodzę po ziemi, a po marzeniach depczę.

Na widok tych nadciągających chmur burzowych człowiek czuje się bardzo mały, a kiedy dręczą cię zmartwienia albo wątpliwości, dobrze poczuć się małym.

Przypuszczam, że każda miłość koniec końców schodzi z chmur na ziemię.

Któraś chmura dziś upadnie, chłopcze. Z całą pewnością niebo chce się rozbić o ziemię, tylko jeszcze nie wie gdzie.

Tylko krople deszczu przypominają mi, że chmury mają bijące serca. Że ja także je mam.

Jesteś jak ptak, który ulatuje prosto w chmurę, już nigdy nie wrócisz, tu naprawdę.

W pewnej chwili moje życie nabrało bardzo niebezpiecznego i zgubnego biegu. Musiałam to pasmo nieszczęść i złych decyzji jakoś zatrzymać.

Codziennie powtarzam sobie "nie patrz" i codziennie patrzę. Nie mogę się powstrzymać, chociaż nie ma tam nic, co chciałabym zobaczyć, chociaż wszystko, co widzę, boli mnie i rani.

Są zdarzenia, które były dla mnie trudne i wolałabym ich uniknąć w tamtym czasie, i sprawiły mi wiele trudności.

Najmądrzejsza jest wiedza zapisana w nas samych i z niej powinniśmy korzystać. Słuchać tego, co podpowiada nam serce, i pilnie, uważnie obserwować.