Przez burzę życia idź prosto i śmiało. Z drogi wybranej nigdy nie zbaczaj i choćby ci serce czasem ustało, lecz ty wciąż kochaj i przebaczaj.

Zamiast walki z pseudokibicami - wspierajmy i akcentujmy pozytywne zachowania na stadionach.

A ja stałem w tęczy kolorów kwiatów, motyli amorów. I nie wiem skąd się tu wziąłem. Czy żyję, czy też zasnąłem /Marian Oszek/

Oj, mnie potrzeba takiej łąki i śpiewu ptaków, z dala od ludzi. Bardzo potrzeba.

Żeby tak jeszcze raz. Ujrzeć ojczysty las. Pola i laki. I do matczynych rąk. Przynieść z zielonych łąk. Rozkwitłe pąki.

Znajdź przestrzeń z kwiatkami, wypełnij ją miłością i zrób to po swojemu.

Zakładając łąkę pomagasz pożytecznym owadom zapylającym - pszczołom, motylom, trzmielom. Łąka daje im pożywienie i schronienie.

Była łąka. Ale coś nadzwyczajnego, gdy to wszystko zakwitło w lecie! Słonko feeria, panie kolego - tylko kłaść się i grać na flecie.

I tak się jakoś stało. Że bez tak pachniał – jak bez. I słowo „pachnieć” pachniało. I łzy były pełne łez.

Ślepa jestem, oślepiona majem. Nic nie wiem, prócz, że pachną bzy.

Jako fiołek młodocianej wiosny. Wczesny, lecz wątły, luby, lecz nietrwały. Woń, kilka tylko chwil upajającą. Nic więcej.

Chłop śpi, a w polu zboże mu rośnie. Tak powiadają zazdrośnie.