Bo szczęście własne ma drogi. I gdy nie jesteś ubogi. Odnajdziesz choć jedną z tych dróg.

Ty nią podążaj i z niej nie zbaczaj, choć zda się nie do przebycia. Nigdy też nie mów, że jest za trudna, bo to są uroki życia.

Droga ta nie jest łatwa i prosta, płatkami róż nie ścielona. Jest ona kręta, jest też zawiła, czasami jest też zamglona.

Nikt drogi ci tej jednak nie wskaże, nie powie jak się nazywa. To serce twoje jest drogowskazem, jego rad się trzymaj.

Miłość, na oko łagodna, w istocie bywa jak pantera głodna!I chociaż ślepa, drogi przyjacielu, najkrótszą drogą podąża do celu

W poszukiwaniu własnej drogi, wspomaga nas światło wiary.

Twoje sumienie, zna najwłaściwszą dla ciebie drogę.

Poszukując własnej drogi, nie zadeptajmy cudzych trawników.

Przerzedza się też lasy, by te najmocniejsze, najdorodniejsze i najzdrowsze drzewa, miały szansę przetrwać jak najdłużej.

Jeśli chcemy się zaprzyjaźnić z lasem, należy mu składać częste i pełne szacunku wizyty o różnych porach. O poranku, w południe i wieczorem, wiosną, latem, jesienią i zimą. W innym razie nie poznamy go, jak należy, a wszystkie próby udawania nie zrobią na nim wrażenia.

Las to rozpozna i skryje przed nami wszystkie sekrety. Lecz jeśli okażemy mu uczucie, będzie życzliwy i obdarzy takimi skarbami piękna i radości, jakich nie da się kupić, ani sprzedać na żadnym targowisku. — Lucy Maud Montgomery

Las ma swoje sposoby trzymania obcych na dystans i zamyka serce przed zwykłymi spacerowiczami. Nie ma sensu szukać więzi z lasem z innych pobudek, niż szczera miłość.