Jesteśmy po to, aby się starzeć, wątleć, chorować, na przekór całej medycynie.

Nie ma co się tak do starości spieszyć. Sama przyjdzie. Spodziewa się jej człowiek, a mimo to czuje się zaskoczony. Nie ma w człowieku zgody na starość.

Prawdziwą jego chorobą była starość, a ze starości nie można wyleczyć.

W dzieciństwie i młodości, człowiek uczy się swoich możliwości, na starość - ograniczeń.

Być może miłość postarza nas przed czasem, albo odmładza, kiedy po młodości nie ma już śladu.

Zdobędziesz szacunek do siebie samego, za przeżyte wszystkie krzywdy.

Nie będziesz już złościć się za to, że ktoś postąpił wobec ciebie jak szmaciarz.

Im większe w człowieku wewnętrzne rozbicie, poczucie własnej słabości, niepewności i lęk, tym większa tęsknota za czymś, co go z powrotem scali, da pewność i wiarę w siebie.

Jakaś nieuchwytna, jesienna mgiełka spowijała jej duszę, uniemożliwiając należyte cieszenie się światem.

Dzisiejsze nieśmiałe dziecko, to to, z którego wczoraj się śmialiśmy.

Jeśli nie pokonasz swojej tendencji do poddawania się zbyt szybko, twoje życie będzie prowadzić donikąd.

Nie zawsze potrzebujemy pomocy od pamięci. Bywa, że bardziej potrzebujemy zapomnienia.