Koneser uroków życia, schlebia otoczeniu zapachem. Kwiat zwany tulipanem co wygląda złotego słońca.

Od mrugnięć słonecznych promieni, czerwony tulipan w polu się rumieni, bo właśnie jego słonko wstało i buzi na dzień dobry dało.

Każde urodzone dziecko, jest do pewnego stopnia geniuszem, tak jak geniusz w jakiś sposób pozostaje dzieckiem. (Arthur Schopenhauer)

Tylko dzieci wiedzą, czego szukają. Marnują czas na szmacianą lalkę, a ona staje się tak ważna, że ​​jeśli zostanie im zabrana, płaczą. (Antoine de Saint-Exupéry)

Ale ta róża jest czymś więcej. Jej zapach i kolor są ozdobą życia, nie zaś jego warunkiem. Tylko prawdziwa dobroć potrafi dawać coś więcej, tak więc jeszcze raz powiem, że możemy liczyć na wiele ze strony kwiatów.

Ucieknijmy od zapachu róż, na koniec świata.

Nie wierzę ci! Kwiaty są słabe. Naiwne. Usiłują dodać sobie pewności siebie. Ufają, że dzięki cierniom staną się groźniejsze.

Dziewczyny były jak róże, ich pora kwitnienia równie krótka. Nim nastanie noc, trzeba zerwać kwiaty.

Kwiaty niby są dobre, a chwasty złe, ale kto to wiedzieć może, czy inaczej nie jest?. Patrzaj na różę. Kwiat na łodydze twardej z kolcami ma. Piękna jest i delikatna, to i broni tego, ale oset podobny do niej, całkiem podobny.

Świat się zmienia, a róże wciąż takie same.

Nic z tego, co jest piękne, nie jest nieodzowne. Można by usunąć kwiaty, świat nie ucierpiałby na tym materialnie. Ale któż chciałby, aby znikły z ziemi kwiaty?.

Wydaje mi się, że nasza największa pewność co do dobroci opatrzności, opiera się na kwiatach. Pozostałe rzeczy: nasze zdolności, pragnienia, nasze pożywienie – jest konieczne dla naszego istnienia.