Kto wiele przebywa z dziećmi, odkryje, że żaden nasz czyn, nie pozostaje u nich bez oddźwięku.

Dziecko to otwarte, kiełkujące dopiero życie. Czuje ono, postrzega i pyta o coś, co już po chwili uchodzi jego uwagi. Nie troszczy się o swoje chwilowe objawienia i jest zaskoczone, gdy po pewnym czasie dorośli odczytują mu z zapisków, co też takiego mówiło i o co pytało.

Dziecko jest niczym samo przez się, reprezentują je rodzice. Poprzez nich siebie określa, przez nich ocenia je świat, ocenia nieodwołalnie.

Dzieci to najlepsi żołnierze, bo jeszcze wierzą we własną nieśmiertelność.

Dzieci świetnie malują, niestety, zbyt szybko stają się one rodzicami.

Dzieci mają prawo przerwać coś człowiekowi, w samym środku - i zwykle to robią.

Mówi się, że dobre żony, mają dobrych mężów. Analogicznie można powiedzieć, że dobrzy bracia mają dobre siostry.

Mówił Syjon: Pan mnie opuścił, Pan o mnie zapomniał. Czyż może niewiasta zapomnieć o swym niemowlęciu, ta, która kocha syna swego łona?. A nawet gdyby ona zapomniała, Ja nie zapomnę o tobie! Iz 49, 14n

Dziecko to człowiek doskonały, dopóki dorośli nie położą, na nim swoich łap.

Czego dziecko nie dostanie, rzadko umie potem dać innym ludziom.

Dzieci są wyjątkowe, a bycie rodzicem to ,a zarazem najciekawsza przygoda, jaką możemy w życiu przeżyć.

Róże - najlepszy sposób na pogodzenie się z dziewczynami.