Nadal tam jest. Ze zniszczonym kwiatem w dłoni. Daleko za nami. Mała gasnąca gwiazda, która wypadła z naszej konstelacji.

Szczęśliwy człowiek podobny jest kwiatu. Rozkwita, jest przyjazny, zaś na końcu więdnie i umiera.

Kultywuję nienawiść do działania niczym kwiat w cieplarni. Sam siebie chwalę za moją przenikliwość w ocenie życia.

Słowami bawimy się w miłość. Słowa składamy w kwiatach. Potem przyprószą je liście jesieni. Odgrzebywane po latach.

Zawsze o sobie myślisz, nawet jak komuś kwiaty przynosisz.

Kwiat żyje, kocha i przemawia cudownym językiem.

Miłość jest jedynym kwiatem, który rośnie i rozwija się niezależnie od pór roku.

Korzeń jest jeden, choć liści tysiące. Przez cały zakłamany młodości dzień kąpałem swoje kwiaty, swoje liście w słońcu, teraz się mogę w prawdy usunąć cień.

Dał nam zapachy kwiatów, byśmy się zwracali do wiecznej słodyczy Bożej.

Jestem człowiekiem, który musi być dobry. Bez żadnych okoliczności łagodzących.

Całe dobro, jakie nas otacza, to właśnie suma pojedynczych odpowiedzi na radosne sygnały dobrych ludzi. Ale te sygnały wysyła każdy z nas. Dobre sygnały. I złe. A im więcej wysyłamy tych dobrych, tym większe szanse, że ludzie odpowiedzą nam tym samym.

Nie broń sowie w nocy hukać, Nie broń mrówce pracy szukać, Nie wyganiaj wilka z lasu, A żółwiowi nie licz lat.