W jesiennych górach - klon jest taki piękny. Gęste liście gałęzi - nie ma sposobu, aby znaleźć! Gdzie tam wędrujesz?. Na próżno cię szukam. Ścieżki górskie są mi nieznane. „Kakinomoto Hitomaro

Kolory jesieni, już goszczą na drzewach.

Olcha - żółto - siwa. Wiatr jej liście zrywa. Miesza je z innymi. Pędzi het! po ziemi. Z najładniejszych liści. Cały las oczyści. /Kubiak Tadeusz/

Klon ma złote liście. Świecą się ogniście. Jesion ma brązowe. Zgubił ich połowę. Dęby się czerwienią. Pół na pół z zielenią.

Smutne drzewa. Jesień odchodzi liść na liściem. W lesie jest jaśniej uroczyściej. I w górze coraz więcej nieba.

A za oknami jesień – młodopolska dama. W woalu szaro mglistym przechadza się sama. Umarłe drzewa żegna, zwiędłe liście liczy. Pamiątki snu o lecie, minionych słodyczy.

Jesień w brązach pęka, czasem złotem błyśnie gdzieś, na szczycie drzewa, rozhuśtana w wichrze sfruwa do nas liściem, w pożarze czerwieni, w winogronach kiści i lata wspomnieniach.

Czasami, gdy potrzebuję cudu, patrzę w oczy mojego syna i zdaję sobie sprawę, że już go stworzyłem.

Kocham mojego syna, bardziej niż cokolwiek innego. Zrobię wszystko, aby upewnić się, że jest prawidłowo wychowany.

Przeszliśmy przez próby i udręki, aby wywołać uśmiech na twojej twarzy. Kochamy cię bardziej, niż możemy wyrazić słowami. Nigdy nie zapominaj o tym, synu / córce.

Zwycięstwo - wywołać szczery uśmiech szczęścia, u najsmutniejszego dziecka na świecie.

Bo dla rodzica, wystarczy zwykły uśmiech swojego dziecka.