Gdzie diabeł mówi dobranoc, tam dziecko sny błogie miewa.

Nasze najprawdziwsze życie ma miejsce, gdy śpimy w snach.

Gdzie jest ten świat, co miał być jak dziecka sen?!

Kto chce się odrodzić, musi się wprzódy stać dziecięciem, dziecięciem ewangelicznym, bez czego nie można być zbawionym.

Wczesne rozbudzanie serca dziecięcego, ku cierpiącym bliźnim i sposobienie ich do późniejszego pielęgnowania chorych.

Dzieci są niewinne, a przeto szczere, otwarte, czyli charakterem ich jest prostota – wyjawienie się zupełne na zewnątrz tym, czym są wewnątrz.

Co do prowadzenia dzieci, zachowywać najdrobniejsze szczegóły, które są przepisane, bo nie uwierzycie, jak wielkiej w tym jest wagi każda, choćby najdrobniejsza rzecz.

W lesie nie musisz obawiać się niczego, zwierzęta bez powodu nic ci nie zrobią, najgorsze co możesz spotkać, to drugi człowiek.

Ten kto się już raz zgubił w lesie, drugim razem zapamięta już drogę.

Z nawigacją u ludzi to jest tak, że co jakiś czas ląduje się w lesie.

Blask twych oczu nocą w pustym lesie, z dala od miast świateł fałszywych.

Lubię jesień, kiedy na pewno pada deszcz, stoją mokre, nagie posągi, a czarne liście z pewnością przylegają do nich. A ciemnożółte liście leżą na niebrukowanej ziemi, gładkiej, naturalnej i pokrywają ziemię.