Jak łatwo się zgubić w lesie własnych wątpliwości. Nie znajdziesz jej, choćbyś przeszedł obok miłości.

Wiesz Puchatku, czasami nawet miłość gubi się, w stumilowym lesie.

Sierpniowy poranek w lesie mgłę i zadumę niesie.

Czasem w ciemnym lesie samotność, nie sposób się odnaleźć bez miłości.

W lesie pełnym szeptów i ukrytych myśli, pochowałam swoje marzenia.

Nawet w panice w lesie, nie zauważa się drzew.

Tylko drzewom w lesie, można powiedzieć wszystko.

Zgubiony w lesie, błądziłem by w końcu trafić na ciebie.

Dzień to tylko kolejne drzewo, w lesie życia.

Twoja dusza to ciemny las, ale drzewa należą do poszczególnych gatunków, bo to są drzewa genealogiczne. Marcel Proust Ang.

Lesie posłuchaj mówię do ciebie, jak brat do brata. Lesie przyjmij mnie, nade mną też jest niebo też wyrastam z korzeni, też jestem skazany na ścięcie, też szemrzę i tajemnice skrywam.

Pośród traw, skaczą nikłe płomyków iskierki. Słyszę, jak coś się skrada poprzez gęste świerki. Snują się nisko kłęby srebrzystych oparów, cały las się zaplątał w pajęczynie czarów.