O dobra rzeko, o mądra wodo. Wiedziałaś gdzie stopy znużone prowadzić. Gdy sił już było brak, było brak.

Nieważne, po której stronie rzeki stoisz. I tak zawsze jesteś na drugim brzegu.

Przyroda odbiera to co jej, tylko szkoda, że człowiek musi coś stracić, żeby się obudzić.

Niech księga życia da ci tylko najpiękniejsze strony. Rzeka nadziei płynie radośnie. Wzdłuż brzegu kwitną kwiaty miłości.

Podążaj za rzeką, a znajdziesz morze. – Przysłowie francuskie

W konfrontacji rzeki ze skałą, rzeka zawsze wygra. Nie przez swoją siłę, lecz dzięki wytrwałości.

Życie nie jest rzeką. Składa się z pojedynczych kropel.

Dotknięcie nie ma kierunku, ani brzegów jak rzeka. Rzeka w dole przypomina pijaka, wpadającego na głazy i rozbijającego się o brzegi.

Dobrze znaleźć jakieś oparcie dla nóg, idąc pod prąd rwącej rzeki.

Bo tu zawsze się dzieli na z tej i z tamtej strony rzeki. Kiedy ludzi może coś podzielić, zawsze się podzielą. I nie tylko według rzeki.

Upływający czas, zabiera ze sobą wszystko, niczym wezbrana rzeka.

Każdy z nas może wybrać sobie jakąś rzekę, która go poprowadzi i stanie się osią podróży. A co się wydarzy później, jest jedną wielką niewiadomą. Czyli esencją pieszego podróżowania.