Spróbuj się upić, kiedy patrzą na ciebie świeże tulipany. – Saša Stanišić

Faktycznie, słoneczniki mają w sobie coś królewskiego. Nawet tak nieszczęśliwy człowiek, jak Vincent van Gogh potrafił docenić ich urok. Zresztą może umilał sobie smutne życie, malując różne ich wersje.

Słoneczniki, to uśmiech lata. Kiedy rosły na mojej działce, zawsze brałam te mniejsze do bukietu. Kiedyś wyrosły mi na trzy metry, musiałam podpierać, bo nad rowem z torfową ziemią, widocznie taka lubią.

Lubię słoneczniki malowane, ale te w naturze są o wiele bardziej piękne. Może i ja kiedyś sobie swoje słoneczniki malowane na ścianie zawieszę, tylko na to zawsze mi czasu brak.

Słonecznik na tle nieba, w promieniach słońca się wygrzewa. Ten jeden tylko jakoś smuci się, bo on najniższym ze wszystkich słoneczników jest.

Uwielbiam słoneczniki, kojarzą mi się z naturą i dzieciństwem.

Najpiękniejsze, żółciutkie, słoneczne poprawiacze mojego nastroju! Trochę żałuję, że tylko w lato mogę się nacieszyć, ale może dzięki temu są takie atrakcyjne?.

Moje słoneczniki, jakoś słabo rosną w tym roku, jakieś takie niskie są i chude nóżki mają.

Słonecznik zawsze patrzy w stronę słońca. Może dlatego tak się do niego upodobnił?. Wystarczy jeden dorodny okaz – i już za oknem robi się słonecznie!

Słoneczniki – kwiaty letniego słońca.

Mniej byłoby zła na świecie, gdyby człowiek jak słonecznik obracający się w kierunku słońca, obracał się w stronę dobra.

Nad płotem się rozpostarło. Słonecznikowe dumanie. Makowe rude grzechotki, na jednym klęczą kolanie.