Kobiety są jak słoneczniki. Ktoś może zakwitnąć przez krótki czas, a ktoś przechodzi z wieku na wiek, zachowując piękno i aromat przez długie lata, od momentu kwitnienia i kwitnienia aż do najsmutniejszej godziny opadania płatków.

Słoneczniki, są wysłańcami Boga z innego, doskonałego świata. Są aniołami.

Daję ci słonecznik. Chociaż ścięty, żywy tak.

Słoneczniki są nędznymi stworzeniami, w stworzonym przez Boga doskonałym świecie. - Kf „Sin Eater”

Może zakwitniesz nad ranem, piękną duszą słonecznika.

Czasami obietnice są jak dojrzały słonecznik. Jego kwiat wygląda pięknie, ale w środku często znajdują się puste ziarna.

Prawdziwa miłość jest jak słonecznik. Trzeba wiedzieć, z której strony ugryźć, a jak już się go ''przeżuje'', to sporo kawałków zostaje między zębami.

Bez ciebie trawa jest tylko zielonkawa, niebo niebieskawe, a słonecznik jedynie żółtawy.

Jak słonecznik odwracający się ku słońcu, ja odwracam się ku tobie.

Czas upływał szybko, już mijało lato, ziarna słonecznika wpadły w oko ptakom. Z rąk wróbli – rzekł motyl – ginąć tutaj nie chcę. Miłość nie wymaga, aż takich poświęceń.

Słonecznik polubił wizyty motyla, na „dzień dobry” głowę niziutko pochylał i płatkami machał mu na przywitanie. Motyl odpowiadał, wachlując skrzydłami.

Dla wszystkich w ogrodzie oczywistym było, że pod oknem domu kwitła nowa miłość. Widok wzruszał, dziwił, a nawet zatykał – motyl się zadurzył w kwiecie słonecznika!