Jak nie każde ziarenko da kwiat, tak nie każde zakochanie da prawdziwą miłość.

Opodal płynie cichutko rzeka odbija jesienny obraz lasu. Babiego lata ostatnia nić ulata milcząco w dal.

Wzgórze, okolone przeróżnymi krzewami, derenie, Mały wodospad, woda szemrze spadając o kamienie. Magnolie, buki, jesiony, graby, okazałe platany, Powietrza świeżego haust łapczywie wdychany.

Pierwsi osadnicy osadzali się w dolinach rzek, stopniowo wycinając, bądź wypalając las, pod pola uprawne.

Wszystkie istoty ciągną do wody i wokół niej organizują swoje życie. Podobnie ludzkość. Sercem każdej społeczności jest woda. Wielka jak rzeka, albo mała jak źródełko.

Bądź jak rozświetlony słońcem kwiat, który obdarza nas swoim naturalnym pięknem.

Tam gdzie kwiat zakwita na nowo, tam może zakwitnąć ich tysiące.

Jestem jak kwiat. Nie otworzę się, bez odpowiednich warunków.

I nagle na wielkiej łące samotności, pojawił się mały kwiat nadziei.

Analizując płatek po płatku, dochodząc do środka, stwierdzasz że zraniłeś kwiat.

Miłość jest jak kwiat. Sadzisz, podlewasz by nie usechł, i radujesz się gdy zaczyna kwitnąć.

My, kobiety cieszymy się gdy dostaniemy kwiaty.