Jeśli istnieje coś takiego jak przeznaczenie, to od setek tysięcy lat w całym gwiazdozbiorze, właśnie on był mi pisany. Tylko on od zawsze był taką słabością, a jednocześnie siłą. Tylko przy nim mimo upływu czasu, wciąż potrafię jednocześnie umierać i rodzić się na nowo.

Matka, która wszystko rozumie. Sercem ogarnia każdego z nas. Matka, zobaczyć dobro w nas umie. Ona jest z nami w każdy czas.

Życie niesie ze sobą cierpienie. Zewsząd krzyże, zawody i ból. Serce ludzkie wśród męki, udręczenia. Ma nadzieję, że wciąż ona czuwa i kocha.

Bardzo chcemy was poprosić, by nam kwiatów nie przynosić.

Uwielbiam świeczki i tak sobie myślę, że zamiast kwiatów, goście mogliby dać jakąś dekoracyjną, zapachową świecę.

Jeśli nie, to weź ją w dłonie, a ja zaraz ci odsłonię. Poprzez blaski, oraz cienie owej świecy przeznaczenie.

Wiesz do czego świeca służy, gdy jest ciemno, czas się dłuży, gdy samotnie siedzisz w domu, jak ta myszka po kryjomu?.

Zapal świece. Przekręć klucz do odwróconego świata. Pozwól fali wspomnień zalać duszę.

Świece nie umieją płakać i nie budzą współczucia. Człowiek tylko potrafi być całą jedną łzą.

Płacz świec jest delikatny, lecz zimny. Łzy zastygają na rękawach, stając się marmurem.

Ten nastrój, te świece dookoła, na ścianach tańczą cienie. Wymarzona chwila by przyszedł książę na białym koniu. I wkręcił wreszcie te bezpieczniki!

Będę po cichu nucić zapalając świeczkę, by oświetlić drogę, którą idziesz.