W cichym słów zamyśleniu, słowa ważne przychodzą. Spieszmy kochać ludzi, bo tak szybko odchodzą.

W listopadowym wyciszeniu, gdy płonie światło wielu świec. Wśród kwiatów chryzantemy czas nagle przestał biec.

Płacząc w obliczu śmierci, rozejrzyjmy się wokół i zapłaczmy w obliczu życia. Nie bądźmy obojętni wobec losu słabych, bezbronnych pozostawionych sobie ludzi.

Kochałem cię przez całe twoje życie i będę tęsknić za tobą do końca swojego. Nie ma cię przy mnie, ale wciąż bardzo cię kocham.

Życie i śmierć istnieją na jednej linii naszego istnienia, wpisane są w historię, los, każdą wiarę kościoła.

Podobno wygód jest tam w bród, w kościele tak mówili, opłaci się więc drogi trud.

Spędź czas na modlitwie, lub medytacji.

Nie wypije z tobą już kawy, herbaty, ale będzie mi miło, jeśli mnie odwiedzisz.

Tym którzy mnie kochali i wychowywali, którzy byli moimi przyjaciółmi. Tym których znałam blisko i którzy ofiarowali mi wszystko. Składam hołd.

Zmarłych wieczność dotąd trwa, dokąd pamięcią im się płaci.

Nie tracimy tych, których kochamy, bo możemy ich kochać w tym, którego nie traci się nigdy.

Tęsknimy za zwierzętami, które odeszły. Niech będą szczęśliwe w lepszym świecie.