Światło świecy dodaje uroku i łagodzi wyraz twarzy.

Nie umiera ten, co pozostaje w naszych sercach na zawsze.

Takie ciche, ciche święto. Rozjarzone świeczkami. Dzień, w którym serce pozdrawia. Pamięta. Tych, co rozstali się z nami.

W rytm bijącego serca, zapalonych zniczy. Kapały liście. "Wieczne odpoczywanie" - mówiliśmy cicho. Kładąc wśród liści, Czerwoną chryzantemę.

Smutek, to jest mrok po zmarłych tu. Ale dla nich są wysokie, jasne światy. Zapal świeczkę. Westchnij. Pacierz zmów. Odejdź pełen jasności skrzydlatej.

Tu jest pamięć i tutaj świeczka. Tutaj napis i kwiat pozostanie. Ale zmarły gdzie indziej mieszka, na wieczne odpoczywanie.

Pośród cmentarzy. Cichych uliczek. Jak wierna pamięć. Palą się znicze.

Palą się znicze. Przypominają, że ktoś odchodzi, inni zostają.

Przechodzą ludzie, schylają głowy. Wśród żółtych liści listopadowych, palą się znicze.

Dziesiątki, setki, tysiące zniczy. Nikt ich nie zliczy.

Kwitną zniczami ciemne chodniki. Jesienne kwiaty, błędne ogniki, palą się znicze.

Dla tych którzy odeszli. W nieznany świat. Płomień na wietrze, kołysze wiatr. Dla nich tyle kwiatów. Pod cmentarnym murem.