Świece rozpalone różną barwę mają, i też nasze serca podobnie kochają.

Przy grobie rodzina w ciszę się wsłuchała, modląc się wszystkich wspominała. Pod krzyżem lampion za bliskich zapaliłam, których mogiła pokryła.

Dziś dzień wszystkich świętych, pamięć powróciła, smutek się odezwał, bo płonąca zapałka go zbudziła.

Jutro będziemy tam wszyscy i zapalimy światełko do nieba, dla tych co odeszli, a my ich kochali.

Nie zapominajmy o zmarłych. Ale pamiętajmy też o żywych.

Zakładamy nowe buty, nowe płaszcze, zapalamy znicze, lampki, aż miejsca na grobie brak. Ale czy wszyscy pamiętają, że za parę dni trzeba je posprzątać.

Na gro­bach lam­py mi­go­cą umar­łym du­szom. Już nie­dłu­go, nie­dłu­go cze­kać nam na to. Już i na­sze du­sze, ku tym lam­pom wkrót­ce wy­ru­szą.

Dzień Wszystkich Świętych, nabiera całkiem nowego znaczenia, kiedy musimy przyjść na groby bliskich, do których za swojego życia, się uśmiechaliśmy.

Zgodnie z wielowiekową tradycją, 1 listopada odwiedzamy groby bliskich, uczestniczymy w procesji na cmentarz i specjalnych nabożeństwach.

Stara legenda głosi, że w noc pomiędzy dniem Wszystkich Świętych, a Zaduszkami, blask zapalonych na grobach zniczy, wskazuje właściwą drogę zagubionym i nieszczęśliwym duszom, błąkającym się pomiędzy niebem a ziemią.

Każdy znicz na grobie. To jedna dusza, która tęskni. Wspomnienia, które nosi w sobie. Słowa, które w gardle więzną.

Maleńki płomyk w zniczu tli się. Zanim człowiek na wieczność zaśnie. Tak jak iskra w sercu. Tli się, coraz słabiej, gaśnie.