W dniu Zaduszek. W czas jesieni. Odwiedzamy bliskich groby. Zapalamy zasmuceni. Małe lampki - znak żałoby.

Na cmentarzu płomyki złote i groby w chryzantemach. Ludzie przyszli tu z myślą o tych, których już nie ma.

Światła cmentarz rozjaśniły. Że aż łuna bije w dali. Lecz i takie są mogiły. Gdzie nikt lampki nie zapali.

Wszystko na świecie prędko przeminie. Płomienie zgasną, woda przepłynie. Przeminie radość i to, co boli. Czasy nieszczęścia i czasy niedoli. Minęło szczęście, przeszło cierpienie. A pozostało tylko wspomnienie.

Zapalamy znicze i świeczki pamięci, na ich grobach. Dowód naszej miłości, przyjaźni i dobrych wspomnień.

Zapalam znicz i patrzę. Jak rozpala się płomień. A razem z tym płomykiem. Przychodzą setki wspomnień.

Jest to święto głębokiej zadumy, nad przemijaniem życia. Czas refleksji nad sensem ludzkiego losu.

Zapadający z wolna jesienny zmrok, rozświetlany blaskiem palących się zniczy, zaciera granice między światem tych, co odeszli i tych, którzy ciągle o nich pamiętają.

A choć ich życia płomień zgasł. To myśli o nich. Są przecież w nas.

Zrozumieć mnie, to jak próbować spalić ogień, udusić powietrze, zakopać ziemię i utopić wodę.

Prawda jest jak ogień, można się przy niej ogrzać, ale można się dzięki niej sparzyć. Aleksander Fredro

Dziękuję ci Boże za ogień, który jest tak gorący, że aż parzy.