Przechodzą ludzie, schylają głowy. Wśród żółtych liści listopadowych palą się znicze.

W dniu Zaduszek. W czas jesieni. Odwiedzamy bliskich groby. Zapalamy zasmuceni. Małe lampki - znak żałoby.

Kto czyta biblie w kościele, ten wchodzi w doświadczenie Boga.

Chrześcijanie mogą wierzyć w Boga, nawet jeśli go nie ma, gorzej dla ateistów jeśli jest.

Niczego nie zmienisz, by zgasnąć niczym lampion drżący na wietrze, zawieszony w nicości.

Na tyłach kaplicy jest specjalne miejsce, gdzie można zawieszać swoje wypisane na karteczkach modlitwy .

Zamiast wierzyć, albo nie wierzyć - wątpię. I wątpienie jest moją religią. w kapliczce.

I tylko w zapomnianej przydrożnej kapliczce, figurka płacze nad biednym polskim ludem. Dla jednych ku opamiętaniu, dla innych by nazwali to cudem.

Odnalazłeś swój krzyż. To jest krzyż do kochania, do noszenia go przy sobie. Krzyż, który nie jest do wyrzucenia, lecz do cenienia.

Niektórzy ludzie są jak jabłko, z zewnątrz piękni, a w środku zepsuci.

Przypadkowy uśmiech może być jak lampion na progu domu, w którym czekają czyjeś dobre ręce.

Lampiony rozpalone różną barwę mają. I też nasze serca podobnie kochają.