Rób to, co masz do zrobienia, z sercem, cierpliwością, pokorą i entuzjazmem.

Wygrać, lub nauczyć się unikać walki na pięści – tak czy inaczej, wygrywasz.

Najważniejsze to wytrwać - mimo wszystkich przeciwności.

Góry są po to, by przeżywać w nich radość zdobywcy. By wznieść się ponad siebie.

Raczej każdy z nas, niezależnie od wieku nie tęskni za emocjonalną huśtawką. Chociaż bywają i tacy, którzy bez adrenaliny, nie potrafią funkcjonować.

Góry budzą w ludziach nieskończenie wiele emocji, począwszy od strachu, aż do euforii. Dają poczucie bliskości natury, jednoczą, uspakajają, uczą pokory, wyciszą zmysły.

Nawet jeśli osiągasz szczyty, pielęgnuj w sobie pokorę wobec nieprzewidywalności losu.

Wejść na każdą, najwyższą górę z wielkim ciężarem na plecach, by cieszyć się zdobytym szczytem. To prawda. W cierpliwości i humorze łatwiej wytrwać w ciężkich chwilach.

Tysiąc razy podniosłaś się gdy upadłaś. Gdy masz problem zaciskasz zęby i walczysz. Nie skarżysz się, nie użalasz - tylko robisz to, co trzeba.

Każde działanie przeciwko samej sobie, odbierze ci chęci i siłę w uprawianiu nawet tej aktywności, którą lubisz.

Bóg jest za wysoko, Duch Święty jest zbyt niematerialny. To czego trzeba ludowi są to bałwany białe, ze złotem i błękitem.

Pamiętam, że po raz pierwszy byłam podekscytowana widokiem śniegu.