W dzisiejszych czasach, kiedy świat tak pędzi, a my razem z nim, warto czasami się zatrzymać i cieszyć drobiazgami.

Na wszelki wypadek, śpię zawsze z nożem pod poduszką. A może ktoś nieoczekiwanie z tortem przyjdzie.

Z rosy poranka o świcie utkana, jeszcze perłami jak kryształ się mieni, misterna mgiełka babiego lata, pierwsza zwiastunka ciepłej jesieni.

Nie trzeba czytać mądrości filozofów, czy mistyków, aby zrozumieć, że człowiek jest wszechświatem.

Niedola nie przystąpi do ciebie, a cios nie spotka twojego namiotu. Bo swoim aniołom dał rozkaz o tobie, aby cię strzegli na wszystkich twych drogach. Na rękach będą cię nosili, abyś nie uraził swej stopy o kamień. – Psalm 91

Jeśli za­bija cię sa­mot­ność, stań się dla ko­goś aniołem. Ale nie ocze­kuj zapłaty, lub cho­ciażby wdzięczności. Czyż sa­mo by­cie aniołem nie jest naj­większym ziem­skim skar­bem dla sa­mot­nej duszy?.

Mój anioł stróż, nie posiadł tajemnicy wieczności. Jego włosy srebrzy czas. Kalendarz zostawia ślad na anielskiej twarzy. Odchodzi powoli z uśmiechem, oswaja mój ból. Joanna Wicherkiewicz

Mój anioł stróż kładzie na moim ramieniu utrudzone skrzydło, atrybut swojej nieziemskości. Wpatruje się w kadry mego życia. To śmieje się, to płacze.

Mój anioł stróż nie hula w błękicie nieba. Nie puszy się w chórach anielskich. Stąpa twardo po ziemi, raniąc stopy o wyboje życia.

Nawet anielska cierpliwość ma swoje granice.

Utopista widzi raj, realista widzi raj plus węża.

Witraże są to pisma Boże, które wnoszą blask prawdziwego słońca, to znaczy Boga, do kościoła, to znaczy do serc wyznawców.