Ręce ludzkie są kruche i żyją krótko. Ale zostawiają po sobie ślady, które trwają całe lata, a nawet wieki. /Zofia Kucówna/

Czasami trzeba usiąść obok i czyjąś dłoń zamknąć w swojej dłoni. Wtedy nawet łzy będą smakować jak szczęście.

Ciągle jeszcze istnieją wśród nas anioły. Nie mają wprawdzie żadnych skrzydeł, lecz ich serce jest bezpiecznym portem dla wszystkich, którzy są w potrzebie. Wyciągają ręce i proponują swoją przyjaźń.

Często wiatr z nadzieją wieje, w dłonie kładzie nam okruszek taki mały, ale ciepły, co rozjaśnia wzrok i duszę.

Kończy się kolejny rok. Coś się w nim wydarzyło. Ktoś odszedł, ktoś stał się kimś ważnym. Paru zraniło, paru pomogło. Ktoś umarł ktoś się narodził. Rok jak każdy.

Klepsydra przesypuje ziarnka piasku powoli. Jedno po drugim.

Z czasem i klepsydra staje się wymizerowaną staruszką.

Klepsydra zegarem chwil. Piach symbolem przemijania.

Zawsze jednak można odwrócić klepsydrę i zacząć od początku.

Czasem ludzie łączą się z sobą na stałe. Jak naczynia w klepsydrze

Stare klepsydry zawsze się spieszą.

W takich klepsydrach ziarna piasku, od częstego przesypywania robią się bardziej okrągłe, wycierają się i piasek przesypuje się szybciej.