Niektórzy ludzie twierdzą, że zawsze trzeba walczyć do końca. Pomimo wszystko, wbrew sobie i wszystkiemu. Może mają rację. Ja jednak uważam, że każda walka ma swój koniec.

Wszystkie bitwy naszego życia, czegoś nas uczą. Nawet te, które przegraliśmy.

Walcz - powiedział. Jeśli walczysz wygrywasz, albo przegrywasz. Jeśli nie walczysz, przegrywasz.

Na cmentarzu płomyki złote i groby w chryzantemach. Ludzie przyszli tu z myślą o tych, których już nie ma.

Takie ciche, ciche święto. Rozjarzone świeczkami. Dzień, w którym serce pozdrawia. Pamięta tych, co rozstali się z nami.

Jest tylko jeden taki dzień w roku. Gdzie przy mogiłach stoimy do zmroku. W złocie chryzantem, przy blasku zniczy. Biegnących godzin nikt z nas nie liczy.

Dla tych, którzy odeszli. Którzy odeszli w nieznany świat. Płomień na wietrze, kołysze wiatr. Dla nich tyle kwiatów, pod cmentarnym murem. I niebo jesienne u góry.

On cię ochrania skrzydłami swojemi. A więc go kochać i czcić potrzeba! Bo kto zasmuci anioła ziemi. To jakby smucił świątecznych aniołów z nieba!

Matka. Dziecię! jest mnóstwo aniołów w niebie. Co każdy krok twój strzegą z obłoku! Lecz tu na ziemi tak blisko ciebie. Czuwa twój anioł z łezką na oku!

Piękny mamo, ogród i sad. Piękne kwiaty w twoim ogródku. Kocham ciebie, ty kochasz świat. To obroni wszystkich od smutków.

Popatrz mamo, majowe bzy. I wiosenna, słyszysz, piosenka?. Deszcz majowy ciepły jak łzy. I wiosenny pąk, który pęka.

Wspomnienie miłości. Miłości do mojej matki. W pokoju na stole. W wazonie przy oknie niebieskie niezapominajki, Kochałaś je mamo. Choć twoje życie nie było jak z bajki.