Dymiące lokomotywy to moje dzieciństwo. I wyjazdy z rodzicami na wakacje. Miało to swój urok.

Nasze życie jest jak uciekający pociąg. Zawsze się gdzieś spieszy, i zawsze jest gdzieś spóźniony.

Niedawno jechałam takim pociągiem. I miałyśmy ubaw po pachy, prawdziwa bonanza, podróż życia.

Jeździliśmy i ganialiśmy po piętrze i na dół. Za nas konduktor, przyłapał i było po zawodach.

Na ówczesne lata co pamiętamy. Był to już pociąg nowszej generacji.

„Wsiąść do pociągu byle jakiego…”. Śpiewała kiedyś Maryla Rodowicz. Niech poprowadzi cię choć raz, ta piosenka!

Pamiętam bardzo dobrze te pociągi. Śmierdziały starym spalonym olejem.

Pamiętam. Do babci jeździłam z rodzicami pociągiem.

Światełko w tunelu ,to tylko znak nadjeżdżającego pociągu.

Czasami trzeba wcisnąć "escape". Wylogować się z życia. Wysiąść z tego pędzącego pociągu, by złapać oddech. Pójść na pieszo w stronę siebie. W stronę ciszy, tęsknot, marzeń.

Kiedy masz okazję, rozmawiaj z nieznajomymi. W autobusie, pociągu, metrze. Nigdy nie wiesz, gdzie może cię to zaprowadzić.

Też miałam w rodzinie maszynistów takich pociągów.