Mój anioł stróż użyczył mi dziś swoich skrzydeł. Prosząc bym to ja dziś była dla innych aniołem.

Takiemu człowiekowi powiesz. "Ty jesteś moim aniołem", bo doświadczasz ludzkiej dobroci. A to jest zawsze wspaniałe, rozjaśnia horyzonty smutnego życia, usuwa zmartwienie, dodaje otuchy w zwątpieniu.

Przyjaciele są jak ciche anioły. Które podnoszą nas, kiedy nasze skrzydła zapominają, jak latać.

I zda się, cicho się uśmiecha. Słysząc ptaszęcych treli echa. I dzwoni w ciszy złoto-rannej, srebrzysto-dźwięczny głos fontanny. Stoi ubrana w słońca blaski. Niepokalana, pełna łaski. Jan Zmrok

W ogrodzie, kędy stoją drzewa. Lato przedziwną woń rozlewa. Kwitną wokoło łąki i róże. I lampka płonie przy figurze. Niepokalanej postać cicha. Poranka woń i piękno wdycha.

Rozmowa z Bogiem, to bardziej rozmowa ze samym sobą. Poukładanie sobie różnych rzeczy, gdy czasy są ciężkie i nie ma rozwiązania. To rachunek sumienia, rachunek zdolności do życia. A także rachunek miłości do ludzi, na których ci zależy.

Lecz ponad wszystko, dlatego jedynie żeś ty jest sternikiem moim. O Boże. Tak spokojnie łódź życia mojego płynie. Wyznaję to w najgłębszej pokorze.

Choć niebezpieczeństw pełno wokoło. Nie lękam się ich, bo patrzę w niebo gwiaździste. I płynę łódką odważnie, wesoło. Jak przystoi na serce czyste.

Łzy, to rzeka, którą nadzieja i radość płyną jedną łódką. Razem do szczęśliwego jutra.

Rozwiń żagle na swej łodzi i płyń. Odkrywaj, zdobywaj, zwiedzaj.

Tak dalecy sobie i tak bliscy, W swych łódeczkach w życia oceanie. Wyglądamy jednej wspólnej wyspy. Która zwie się miłość, lub kochanie.

„Jesteś częścią wszystkiego i wszystko jest częścią ciebie. Mówi Dalajlama. Przestań walczyć z życiem, zaakceptuj je i daj się porwać temu, jak płynie. Tylko pamiętaj, że to ty jesteś osobą, która trzyma ster swojej łodzi.