Klęczał anioł przy łożu boleści. Otulił się skrzydłami. Ukrył twarz we włosach niewieścich i zalał się łzami. Ujął duszę w swe dłonie i odleciał do nieba. Pytała dusza dlaczego panie. Anioł szepnął. On tak chciał. Tak trzeba.

Siedzi anioł w raj­skim niebie. Nudzi mu się . Rozkładając białe skrzydła.

W każdym człowieku drzemie coś z anioła. Jeden go wypędza, zaś drugi go woła.

Zapomniane, ciepłe ramiona anioła. Tulą co noc do snu. Aż dnia pewnego ku niebu zawoła. Pomoże narodzić się znów.

Gdy upadałam podnosił jak przed laty. Pomagał nowe kroki stawiać. W pamięci wspomnienia, pomyłki i daty. Błędy co anioł pomagał mi naprawiać.

W ogromie świata anioł wciąż mnie obejmował. Ode mnie wiało zimne zapomnienie. Przed złem zawsze wytrwale ratował. Szepcząc, wołając cichutko sumienie.

Ramiona anioła przytuliły mocno. Gdy nadszedł czas iść do ludzi. Śpiewał co wieczór pieśń z dobrą nocką. Pilnował by na czas mnie zbudzić.

Ramiona anioła mnie mocno trzymały. gdy kroki pierwsze wśród kwiatów stawiałam. Ramiona anioła mnie przytrzymywały. gdy bezsilnie z wiatrem ku ziemi upadałam.

W ramionach anioła. Ramiona anioła czuwały. Nad moim pierwszym oddechem. Matce mej mnie podały. Wraz z ciepłym anielskim uśmiechem.

Gdy zmierzch już zapada i dzień zamyka. Oczy budzi się piękny anioł co po niebie kroczy.

Najczęściej anioły, kończą z diabłami i cierpią resztę żywota.

Poszedł anioł za nią tak jak zwykle chadzał, Za zło jej nie karał, dobra nie nagradzał. Miał być opiekunem, drzewem, cichym cieniem I dla odpoczynku przydrożnym kamieniem.